EUDR FAQ: odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania

Jest to rozporządzenie (UE) 2023/1115 w sprawie wylesiania. Zgodnie z nim kawa, kakao, palma olejowa, soja, kauczuk, drewno, bydło oraz produkty pochodne wymienione w jego załączniku I mogą być wprowadzane do obrotu w Unii Europejskiej lub z niej wywożone tylko wtedy, gdy nie pochodzą z gruntów wylesionych po 31 grudnia 2020 r., zostały wyprodukowane legalnie i są objęte oświadczeniem o należytej staranności.

Od 30 grudnia 2026 r. w przypadku dużych i średnich podmiotów oraz od 30 czerwca 2027 r. w przypadku mikro- i małych przedsiębiorstw – zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2025/2650. Produkty dodane rozporządzeniem delegowanym (UE) 2026/2102, takie jak kawa rozpuszczalna, są objęte wymogami od 30 grudnia 2027 r.

Według stanu na wrzesień 2026 r. nie ma żadnego wniosku w tej sprawie: przegląd przedstawiony przez Komisję Europejską 4 maja 2026 r. utrzymał terminy i nie zawierał propozycji zmian rozporządzenia. Temat śledzimy na bieżąco w chronologii przesunięć terminu.

Siedem towarów (bydło, kakao, kawa, palma olejowa, kauczuk, soja i drewno) oraz wytworzone z nich produkty wymienione w załączniku I, każdy z kodem HS: na przykład kawa (0901), ziarna kakao (1801) czy czekolada (1806). Jeśli produktu nie ma w załączniku I, EUDR nie ma do niego zastosowania. Pełny wykaz: załącznik I do EUDR.

Oznacza, że towar wyprodukowano na gruncie, który nie został wylesiony po 31 grudnia 2020 r. W rozumieniu rozporządzenia wylesianie to przekształcenie lasu na potrzeby użytkowania rolniczego. Jeśli w tym dniu działka była już użytkowana rolniczo, nie doszło do wylesienia, nawet jeśli dziś rosną na niej drzewa zacieniające: systemy rolno-leśne uznaje się za plantacje rolne, a nie za las.

W przypadku działek do 4 hektarów wystarczy jeden punkt z co najmniej sześcioma miejscami po przecinku. Jeśli działka ma powyżej 4 hektarów, potrzebny jest wielobok obejmujący cały jej obrys. Współrzędne wgrywa się do systemu UE w formacie GeoJSON.

Tak, pod warunkiem że oświadczenie zawiera geolokalizację wszystkich działek, z których pochodzi produkt. Niedozwolone jest natomiast mieszanie go z produktem nieznanego pochodzenia: Komisja Europejska wyjaśnia, że bilans masy nie jest akceptowany. Jeśli działka nie spełnia wymogów, jej produkcja musi zostać wyłączona z wysyłki.

Obowiązek prawny spoczywa na podmiocie, który jako pierwszy wprowadza produkt do obrotu na rynku UE, zwykle na importerze: to on składa oświadczenie o należytej staranności i odpowiada przed właściwym organem. Rozporządzenie nie nakłada bezpośrednich obowiązków na producentów spoza UE, ale bez ich danych importer nie może złożyć oświadczenia.

Geolokalizację każdej działki, datę lub okres zbioru, informację, które działki i jakie ilości trafiają do każdej wysyłki, dowody, że po 31 grudnia 2020 r. nie doszło do wylesienia, oraz dowody legalności wymagane przez prawo Peru, np. dotyczące praw do gruntów.

W systemie informacyjnym EUDR, który działa w ramach TRACES – platformy Komisji Europejskiej. Podmiot loguje się przez EU Login i rejestruje, podając dane firmy i numer EORI. Krok po kroku: oświadczenie o należytej staranności EUDR (DDS) w TRACES.

Jeśli wytwarza lub sprzedaje produkty z towarów objętych już oświadczeniem, jest podmiotem na dalszym etapie łańcucha dostaw i od nowelizacji z grudnia 2025 r. nie składa kolejnego oświadczenia. Prowadzi ewidencję swoich dostawców i klientów, a jeśli nie jest MŚP, rejestruje się w systemie informacyjnym.

Peru jest sklasyfikowane jako kraj o standardowym ryzyku w klasyfikacji Komisji Europejskiej (rozporządzenie wykonawcze (UE) 2025/1093). Oznacza to pełną należytą staranność: zebranie informacji, ocenę ryzyka i jego ograniczenie, jeśli nie jest znikome. Każdego roku organy muszą skontrolować co najmniej 3 % podmiotów wprowadzających do obrotu produkty z krajów o standardowym ryzyku. Uproszczona deklaracja jest przewidziana wyłącznie dla mikro- i małych podmiotów pierwotnych z krajów o niskim ryzyku.

Nie. Informacje z certyfikacji i innych systemów weryfikowanych przez osoby trzecie można wykorzystać w ocenie ryzyka, ale nie zastępują one należytej staranności podmiotu. Geolokalizacja każdej działki nadal jest obowiązkowa.

Ustala je każde państwo członkowskie, ale muszą one obejmować grzywny w maksymalnej wysokości co najmniej 4 % rocznego obrotu przedsiębiorstwa w UE, konfiskatę produktów i uzyskanych z nich dochodów, wykluczenie z zamówień publicznych i finansowania publicznego na okres do 12 miesięcy oraz, w przypadku poważnych lub powtarzających się naruszeń, czasowy zakaz sprzedaży lub wywozu tych produktów.

Pięć lat. Przez ten czas podmiot przechowuje informacje i dowody dotyczące każdego produktu oraz rejestr swoich oświadczeń, a na żądanie musi przekazać je organowi.